Refleksje po kursie DEEPER MINDFULNESS.

Jesteś głównym bohaterem filmu zwanego twoim życiem. Pędzisz od zadania do zadania. Użyteczny, przydatny światu bohater dnia. Bywa tych zadań do realizacji wiele, a nawet kilka jednocześnie. Czasem nie same zadania są wyzwaniem, tylko to, jak do nich podchodzisz, jak je realizujesz.

Czy z nawykową presją i napięciem, czy uważnie dostrajasz uwagę do swojego wnętrza, by mądrze mierzyć siły na zamiary. Nawet nie zauważasz jak wiele od siebie wymagasz, czy to porównując się z innymi, czy oczekując, że zawsze będziesz w super formie i uzyskasz świetne rezultaty. Główny bohater musi mieć przecież super moce. Jest niezniszczalny i zawsze w akcji.

Kurs deeper mindfulness ugruntował moją pewność, że SUPER MOCĄ JEST UWAŻNOŚĆ. Uważne sczytywanie informacji sensorycznych, które płyną z mojego wnętrza, zarówno ciała, jak i umysłu.

Te sygnały naprawdę są łatwo dostępne, gdy wiesz jak je „namierzyć” i wykorzystać. Są niezwykle ważne. Uczą podejmowania właściwych decyzji, by się nie przestymulować i nie nadwyrężyć w codziennej zadaniowości. Od tego, co „pod skórą” zależy to, jak się zachowasz na zewnątrz.

Bo możesz WYBIERAĆ „Z SIEBIE”. Odczuwając, z jakimi zasobami wewnętrznie jesteś w danej sytuacji – u źródła, głęboko w świadomości, a i podświadomości też – czy ton twojego bieżącego doświadczenia (vedana) jest przyjemny, nieprzyjemny czy neutralny? Jasny, ciemny czy bezbarwny? Będąc w tej konkretnej aktywności, relacji, miejscu, czujesz ścisk czy rozluźnienie? A może nic nie czujesz? Skrywa się za tym potencjał czy ograniczenia? Czy umiesz odczuć, co ci służy W TEJ CHWILI – tak dogłębnie, w środku, by za tym pójść pewniej? Zrobić świadomie kolejny życiowy krok.

Medytacja uważności w bezpiecznych warunkach rozkłada przeżywane doświadczenie na czynniki pierwsze. Bez analizowania, fenomenologicznie. Klatka po klatce – sekwencja obrazów – jak na filmie, tylko jest to film w twojej głowie.

I z tego miejsca kontaktu ze sobą, obserwacji wewnętrznej (psychowzroczność), układ nerwowy uczy się nowego sposobu wyboru – bez zewnętrznego natychmiastowego i często głupiego lub naiwnego zrywu. Bo naprawdę da się poczuć „od środka”, czy coś ci się podoba czy nie podoba, widzieć ruch umysłu „do lub od tego” i nie działać od razu. Doświadczyć, że mózg w tle cały czas jest czujny, zwarty i gotowy do akcji, analizuje i aktualizuje napływające treści i szykuje obecne rozwiązania oparte na przeszłych decyzjach. Autopilot. Ale nie musisz mu się podporządkować. Możesz działać albo nie działać. Możesz wybrać. Nie musisz zawsze być w akcji. Ale żeby tak wybrać – potrzebujesz znać i widzieć ten mentalny mechanizm. Odpowiedź z miejsca dostępu do bazy danych – bezcenna. A akceptacja pracy mózgu – uwalniająca, dzięki zrozumieniu, że to normalne, ludzkie, ochronne dla życia. Ale nie zawsze dobre dla szczęścia.

I TO JEST SUPER MOC ROZWOJU – że ten szczególny kontakt z własnym centrum zarządzania można wytrenować. Wtedy życie staje się przygodą i w pogodzie i niepogodzie. Twoja nieśpieszna akceptacja i ciekawość może objąć i to, co jasne ciemne i bezbarwne. Ze spokojem.

Kiedy oglądam ten film akcji w swojej głowie, obserwuję życie od podszewki, jestem łapaczem odczuć. Podejmując kolejne decyzje bazuję na odkrytym poczuciu, którego nie widać, a które jest ruchem subtelnej energii „do i od”. Na tym polega świadome reżyserowanie życia tam, gdzie kontrola jest możliwa. „Nie mogę zatrzymać fal, ale mogę nauczyć się na nich surfować” – mówi prof. Jon Kabat Zinn.

Widzieć jak wiele procesów dziele się w życiu jednoczenie, w ilu warstwach i obszarach – niesamowite. Pasjonujące mikro momenty, które można uchwycić uwagą, objąć życzliwością! Będąc w kontakcie z informacjami płynącymi z kondycji ciała i aktywności umysłu – po prostu wybieram lepiej, a na pewno świadomie.

By moje życie było zgodne z moimi wartościami i potrzebami. A wybór mnie satysfakcjonował i nie krzywdził innych.

Artykuł Deeper Mindfulness – akcja w głowie pod kontrolą pochodzi z serwisu myway-eu.pl.

Ciągle biegniemy, załatwiamy sprawy, robimy coś ważnego i gonimy własny ogon. Szybko i dużo – często w napięciu. Od rana do wieczora żyjemy w stresie związanym z ogarnianiem codzienności. Na autopilocie, w przyzwyczajeniu, na pamięć realizujemy godzinę po godzinie. Aż do momentu, gdy padniemy zmęczeni wieczorem.

Gdzie jest nasza uważność? Gdzie życie, które można poczuć, docenić, przeżyć świadomie zamiast w pośpiechu?

Tego uczy medytacja uważności. Żyć wolniej, ciszej, w lepszym kontakcie ze sobą.

Trenujemy nowy rodzaj uwagi, którą łagodnie przekierowujemy do swojego wnętrza, by spokojnie przyjrzeć się własnej plątaninie emocji, mętlikowi w głowie i zmęczonemu ciału.

Bo nie da się kontrolować tego, czego nie widać. Nie da się zmienić czegoś, czego nie jest się świadomym. A na nasze zachowania wpływa stan naszego umysłu, kondycja ciała i jakość oddechu.

Na czym polega uważny styl życia?

Widzimy, co się w nas dzieje, do czego nawet sami się doprowadzamy żyjąc jak automaty i …. decydujemy się zatroszczyć o siebie w tym nadmiarze i wirze codzienności. Zaczynamy traktować siebie mądrzej i życzliwiej. Jak? „Studiując siebie”, ucząc się instrukcji obsługi swojego ciała i umysłu oraz kierujących nimi motywacji.

W celach treningowych siadamy na poduszce medytacyjnej i bez surowej oceny, z ciekawością poddajemy się obserwacji. To bywa pasjonujące i odkrywcze „doświadczenie siebie od środka”. Jak pod lupą widać schematy i uwarunkowania. Część z nich jest fajna, część bardzo krzywdząca.

Przesłanie „Człowieku, poznaj sam siebie” wyryte w świątyni w Delfach to piękna maksyma uważności na całe życie. To, czego doświadczymy na poduszce medytacyjnej: nuda, zachwyt, dyskomfort, zniecierpliwienie, niepokój i spokój i to jak na to zareagujemy – przygotuje nas do życia poza poduszką.

Trenowanie umysłu to codzienny rozwój.

Artykuł Medytacja uważności pochodzi z serwisu myway-eu.pl.

Czułość i uważność razem – czuła uważność, miękka, kojąca i otulająca obecność.

• Bo czy może istnieć uważność bez czułości i życzliwości?

Kiedy zapytano nauczycielkę medytacji Dipa Ma, czy lepiej trenować umysł w uważności czy życzliwości. Odpowiedziała, że wg jej doświadczenia nie ma różnicy – bo będąc w pełni kochającymi, jesteśmy uważni, a będąc w pełni uważnymi, zanurzamy się w esencji miłości. Po prostu.

Praktyka uważności (inaczej mindfulness) to rodzaj medytacji, która osadza umysł w bieżącej chwili. Dzięki niej jesteśmy bardziej obecni w swoim życiu pomimo pośpiechu i wielozadaniowości.

• Czy wiesz, jakie jest Twoje tu i teraz? Czy możesz to uznać i z tym być?

Praktyka czułości, życzliwości i współczucia (inaczej compassion) to rodzaj medytacji, która zajmuje się jakością uwagi. Dzięki niej uwaga staje się bardziej łagodna i delikatna.

• Jak siebie traktujesz w tym, co przeżywasz tu i teraz? Jakie masz dla siebie teraz życzenie?

Przypomnijmy, czym jest medytacja w nurcie mindfulness & compassion. To systematyczne trenowanie umysłu nazywane czułą dyscypliną. Celem tego mentalnego i emocjonalnego treningu jest sprawić, by umysł stał naszym przyjacielem, a nie przeciwnikiem. Tam, gdzie kierujemy uwagę – tam dzieje się nasze życie. Często robimy to nieświadomie, nie zdając sobie sprawy tego, jaka moc tkwi w obudzeniu świadomości. Świadomości, gdzie posyłam uwagę i jak długo ją tam utrzymuję. Bo ma to olbrzymi wpływ na nastrój i kondycję ciała. Pozwala lepiej panować nad sobą i odpowiedzialnie radzić sobie ze stresem.

Uważność uczy nas otwierać się na to, co przynosi życie: zarówno jego trudności, jak i wspaniałości. Pokazuje, że dwie drogi prowadzą do dobrostanu:

1.czułe zaopiekowanie się trudnościami oraz

2.docenianie tego, co daje nam szczęście przy nieustannym zasilaniu tego.

• Co powoduje, że czujesz się szczęśliwa? Jakie aktywności, ludzie, miejsca….

Klucz do uważnego życia chwila po chwili: zarówno umieć zobaczyć to, co piękne i przynoszące radość z szczerym docenieniem tego, a także widzieć to, z czym się zmagamy bez surowego oceniania. Bo życie nie jest idealne, a my jako ludzie nie jesteśmy doskonali. Przydaje się o tym pamiętać.

A wiec w imię trenowania uważności i czułości warto cieszyć się nawet drobnymi przyjemnościami, gdy je akurat przeżywamy, oraz mówić do siebie wspierające i ciepłe słowa w czasie, gdy czujemy się gorzej, np.: „Obym umiała być z tą trudnością, obym umiała zadbać o siebie z wytrwałością i delikatnością, obym cierpliwie poczekała na rozwiązanie problemu…” Takie uważnie dobrane słowa można wzbogacić czułymi gestami – choćby kładąc sobie dłoń na sercu podczas ich wypowiadania.

Nauczyciel medytacji uważności Jack Kornfield powiedział: „Myślałem, że muszę praktykować jak samuraj, a teraz wiem, że jak matka tuląca dziecko.” Wtedy pojawia się większy spokój umysłu i optymizm. I zmienia się nasze podejście do siebie: z krytycznego na czułe.

Jeśli w miejsce „praktykowania medytacji” wstawimy „nastawienie do życia”, to… poznamy nowy sposób traktowania siebie – z uprzejmością, która przerodzi się w dobrostan.

Artykuł Czuła uważność pochodzi z serwisu myway-eu.pl.

„Gdy w nocy spojrzysz na gwieździste niebo, dostrzegasz mniej niż 0,00000005% wszystkich gwiazd w naszej galaktyce. Poza naszą galaktyką w kosmosie istnieje przynajmniej sto dwadzieścia miliardów innych galaktyk. Jeśli jakaś wyższa siła jest w stanie stworzyć wszystko, na pewno potrafi również urzeczywistnić nasze marzenia. Poprośmy ją, by wskazała nam drogę, i uszanujmy tę, którą nam wskaże przez podążanie nią.”

„Powrót do kawiarni na końcu świata” J. Strelecky

Ten zimowy weekend spędziłam mieszkając w mongolskiej jurcie. A noc na łące pod gwiazdami – w balii temperatura 42 stopnie. Jak w tropikach. Poza balią 5. Ale deszcz przestał padać. I wiatr wiać. I gwiazdy mrugały.

Przyszła refleksja, że każda gwiazda jest inna choć tak podobna.

Jak ludzie. Każdy nie umie każdości. Każdy umie coś wyjątkowego. Jedni tak organizują cyfry mądrze, że mają wynik. Inni tak łączą litery pięknie, że mają poezję. Liczenie bywa zmorą piszących. Metafory powodują ból głowy matematyków. Fachowcy od emocji nie umieją raz na zawsze podsumować meandrów duszy. Analitycy męczą się ciągłymi dygresjami, bo wolą postawić klarowną kropkę nad i.

Każda gwiazda świeci inaczej. Jesteśmy dziećmi gwiazd, utkani z gwiezdnego pyłu.

Z tej zimowej balii na pustej śpiącej łące patrzyłam na rozgwieżdżone niebo. Zachwyt. Aż napłynęły chmury i zakryły gwiazdy. Chmury były bliżej – szkoda. Ale czekałam cierpliwie i odpłynęły – znowu fajnie. I ponownie świeciły gwiazdy wpięte w swoje stałe miejsce na nieboskłonie.

Chmury jak myśli – jednak ulotne, choć upierdliwie przeszkadzające. Gwiazdy jak fundamentalne jakości i wartości – stabilne w moim doświadczeniu. Można wracać do ich niezmienności.

Noc na łące pod gwiazdami dała tyle wglądów.

Na przykład, że instynkt i intuicja są głosem serca, a intencja nadaje im kierunek i mobilizuje do działania zgodnie z indywidualnym sensem istnienia. Co jest moim czy Twoim indywidualnym sensem istnienia? Czy wiem? Czy wiesz? Czy pytasz? Czy szukasz?

Oddychałam z gwiazdami i siedziałam zanurzona w ciepłej balii i ciemności. Zespolenie, bezpieczeństwo, cisza.

Wdech wypełniał mnie gwiezdnym pyłem. Wydech dzielił się mną z wszechświatem. Połączenie. Współistnienie. Beze mnie by to nie było takie samo. Jestem niepowtarzalną częścią całości.

Bez Ciebie by wszechświat nie był taki sam. Jesteś niepowtarzalną częścią całości.

Artykuł Gwiezdna łąka pochodzi z serwisu myway-eu.pl.

Sprawdź na własnej „podskórze” – serio

Artykuł Medytacja – bogactwo wewnętrznego krajobrazu pochodzi z serwisu myway-eu.pl.

Artykuł Jaką muzykę grasz? pochodzi z serwisu myway-eu.pl.

Artykuł Dorosłe dziecko pochodzi z serwisu myway-eu.pl.

Obiecałaś…

Tak, obiecałam i dotrzymuję słowa Zwolniłam tempo i zwalniam siebie z uwięzi.

Z okazji 50 urodzin, które będę obchodzić w tym roku, dałam sobie prezent w postaci wolności od presji i pośpiechu.  Od osiągania doskonałości, która i tak jest niemożliwa do osiągnięcia. Od starania się tak bardzo, że puchnie głowa i boli krzyż. Pozwoliłam sobie szanować swoją równowagę i dać sobie prawo do uważnego balansu. Nie udowadniać, że jestem niezastąpiona i nie czekać na głaski z dobrze wykonanego kolejnego zadania ponad normę. Odważnie zrywam ze posłusznymi schematami zadowalania innych i czekania na aprobatę w kwestiach zawodowych i osobistych.

• Dlaczego tak późno? – ktoś zapyta.

Cóż, lubię symbolikę – 50 lat brzmi dumnie i mnie cieszy, a wiedzę transformuję w mądrość w swoim nieco flegmatycznym stylu, no i zawsze lepiej późno i niż później, prawda? Wychowanie i edukacja przez tresurę nagminna w czasach mojej młodości spowolnia dojrzewanie do szczęścia… Poza tym, podczas wakacji spotkałam wiedźmę (!), kobietę, która wie więcej i ona nazwała to, co i ja wiedziałam, a dotąd nie realizowałam – taki solidny przekaz w podwójnej dawce jest nie do zignorowania. Nadszedł w końcu czas na czułe szczere solidne „OSIĘDBANIE”!

• Zaczęłam już pierwszego dnia wakacji.

Powróciłam do zdrowej regularnej praktyki – gimnastyki (gimnastykę umysłu wykonuję codziennie od lat, jest nią medytacja). Z gimnastyką ciała bywało różnie, głównie jak mi się chciało, bez względu na to, czego potrzebowało ciało. Teraz każdego dnia jest albo spacer w lesie, albo rower po okolicy, albo joga na macie. Nie ma dnia bez ruchu i świeżego powietrza. No way dla podtrzymywania słabości i spięcia. Czuła dyscyplina wzmacnia.

• Słoneczne lato temu sprzyjało przebardzo.

Ale i teraz, mimo września, nie odpuszczam. Samodyscyplina zbudowała zdrową rutynę i włączyła w ramy dnia to, co dodaje energii jako must have. A warto mieć zasoby energii, gdy zbliżają się jesienne deszcze, dreszcze, wiatry i sezon opadających nastrojów i liści. Bo wtedy naturalnie się kulimy, zamykamy w domu, chowamy w sobie. Taki zewnętrzny i wewnętrzny chłodek, który się skrada i z zaskoczenia napada, cap – mam cię! a człowiek się … zapada w sobie coraz głębiej. Dobry nawyk zdrowej aktywności, zbudowany w przyjaznych warunkach, da się zastosować także w tych trudniejszych chwilach, jeśli jest wytrenowany. No way dla sezonowego wyczerpania. Liczy się motywacja wypływająca z intencji troski o siebie. Profilaktyka, by nie musieć interweniować w kryzysie.

• Coraz chłodniejsze poranki i wieczory.

Dlatego dbam o rozgrzanie ciała. Napary z imbiru, jaglanka z cynamonem. Cieplejsze ciuchy. Sezon doskonałych warzyw i owoców na wyciągnięcie ręki! Czekałam na dynie. Z olbrzymim wyrzutem sumienia, że rok temu obeszłam się smakiem, bo popandemicznie zapracowana i skupiona na pomaganiu innym, odpuściłam „kulinarne fanaberie”. Jak mogłam sobie i dyniom to zrobić?…. Nie wiem. Ale zrobiłam to, a uwielbiam ich kolor i aromat i smak. Już są! pomarańczowo-słoneczne pagórki na polu przywołują do intuicyjnego kucharzenia. No way dla rezygnacji z sezonowych przyjemności. Tak szybko przemijają.

• Pamiętam o radości czerpanej z pozytywnych wspierających relacji.

Całe wakacje spędziłam w ten sposób. Z rodziną w dbałości o zgodę, z przyjaciółmi we współradości, z wyjazdami opartymi na ważnych wartościach, a nie na przypadkowości. Yes dla uśmiechu i współbycia. Świadome wybory, podtrzymywane intencje, korygujące refleksje.

Teraz wiem, że na półmetku życia jestem dla siebie bardziej obecna tu i teraz. I spokojnie zadaję sobie pytania znane z kursu mindfulness:

1. Czy uczę się czegoś, rozwijam, zmieniam w tym świadomym zatrzymaniu – celebrowaniu 50 lat?
2. Czy jestem w stanie dzień w dzień żyć zgodnie ze swoimi założeniami (stosowanie uważności, współczucia, nieoceniania, niewysilania się, akceptacji, uprzejmej ciekawości, łagodności, cierpliwości, systematyczności oraz zaufania zarówno do siebie, jak i do życia)?
3. Jakich dokonuję odkryć, z jakimi przeszkodami się mierzę?
4. Czy czasem nie osądzam się zbyt surowo lub szukam dla siebie wytłumaczenia zanim spróbuję coś zrobić wystarczająco wiele razy?
5. Czy jestem sceptyczna albo lekceważąca wobec swoich wysiłków prowadzenia uważnego niespiesznego życia? Czy próbuję je podważać, sabotować?
6. Czy jestem nadgorliwa albo oczekuję natychmiastowych rezultatów związanych ze zmianą stylu życia?
7. Jakie myśli w mijającym tygodniu wpływały na jakość mojego życia (wzmacniały czy osłabiały ją)?
8. Czy znajduję czas na codzienne drobne przyjemności i je doceniam praktykując wdzięczność z przekonaniem, że wdzięczność to najtańszy bilet do szczęścia?
9. Jak chcę zorganizować i realizować podejście do siebie i życia w jego drugiej połowie?
10. Czy potrzebuję wsparcia w moich planach? Rozmowy z kimś, kto jest autorytetem, inspiracji z książek, podcastów, by w pełni zaangażować w życie oparte na dobrostanie?

Moje urodziny już w przyszłym miesiącu. Jestem gotowa na nowe otwarcie. Kurtyna w górę! Z ciekawością wchodzę w to, co mnie czeka w drugiej połowie podróży zwanej życiem.

Artykuł Symboliczny półmetek pochodzi z serwisu myway-eu.pl.

Wyjazd Paryż – Bruksela – Berlin uważamy za zrealizowany i udany – dziękujemy za współbycie z nami i naszymi małymi przygodami.

Co to znaczy, że wyjazd się udał? Czy to tylko piękna pogoda, znane zabytki i sprawna logistyka? Hmmm….

Chciałabym to podsumować od takiej nieco psychologicznej strony.

WYJAZD SIĘ UDAŁ, to znaczy, że MY to zrobiliśmy. To nasza zasługa. Nasze piersi prężą się do medalu pod nazwą „Z rodziną ok nie tylko na zdjęciu”

Paryż – Bruksela – Berlin i ofiar brak

Konflikty zażegnane, nogi wymasowane, głowy porządkują dane, a serca zapisują najlepsze wspomnienia. Jednak nasze różne temperamenty dawały czadu. Choleryk, melancholik i flegmatyk w jednej podróży, dodatkowo jako boomerzy z nastolatkiem oraz naszymi odmiennymi preferencjami wyboru miejsc wartych zobaczenia i jedzenia – niezła mieszanka wybuchowa! A lonty bywały krótkie, bo wysokowrażliwi introwertycy powoli zbierają, zbierają i… nagle ni z tego ni z owego – eksplodują!!! Być razem w mega zmęczeniu i się nie dobić – bezcenne

Jak to określił Czarek: „Jak na nasz spokojny styl życia i niechęć do ryzyka – mieliśmy bardzo intensywny czas.” Święte słowa – w totalnej różnorodności każdego dnia, przy braku doświadczenia w nowym lowcostowym sposobie podróżowania, przy bogatym programie. O tak!

Co wtedy?

Ja w chwili kryzysu zdiagnozowałam się regułą HALT! (i okrasiłam self-compassion)

Nie dlatego, że to Berlin, ale dlatego, że HALT zazwyczaj pomaga mi ZROZUMIEĆ z czego wynika poziom frustracji. A że idą wakacje, to dzielę się z Wami jak taka uważna samoobserwacja wygląda krok po kroku. Może skorzystacie (nie tylko) podczas rodzinnych wyjazdów

Pozwól więc, by każda z liter akronimu HALT Cię zatrzymała z konkretnym pytaniem.

H – hungry? – tak, jestem głodna! Od kilku dni mam smaka na swoją poranną jaglankę z MOIMI orzechami, nasionami i przyprawami, na ogórka małosolnego z pomidorkiem na chlebku z tostera z MOIM domowym hummusem!!! Wymiotować mi się chce na myśl o kolejnej pizzy czy frytkach. Zwyczajne warzywka z kaszą – marzenie MOJEGO żołądka. Gdzie to znaleźć, by nie było za miliony monet? Zagubiona jestem i rezygnuję dla świętego spokoju, bo współobecnym wystarcza fastfood.

A – angry? – tak jestem zła! A nawet agresywna. Dlaczego tu taki bród i smród, jak tylko wyjdzie się poza ścisłe centrum turystyczne – buty kleją się do jakiejś mazi, żebracy i pijacy zaczepiają, gdzie są normalne higieniczne toalety?! No i dlaczego idziemy tak szybko, albo za długo? Albo akurat tu, gdy JA WOLĘ tam?! Oczywiście ktoś musi ostentacyjnie milczeć, a drugi rozkazywać, by było jeszcze trudniej. Mogliśmy zorganizować się lepiej. Co ja tutaj w ogóle robię?! Mam dość i płakać mi się chce.

L – lonely? – tak jestem samotna! Najczęściej czuję się tak w obcym tłumie. Gdy środki komunikacji miejskiej są takie odpychające, ludzie mijają się w pośpiechu bez uśmiechu, jakby byli pionkami przesuwającymi się na planszy w grze, byle do przodu. I jeszcze ta bolesna myśl, że tak wiele dla niewielu rzeczy jest dostępnych – luksus wystaw, ceny markowych towarów mnie przytłaczają, po co to i komu? samotność mi doskwiera, gdy otaczają mnie NIE MOJE wartości – choćby tandeta czy konsumpcjonizm.

T – tired? tak jestem zmęczona! Bo realizacja średnio się ma do pięknych marzeń i planów, bo do wprowadzanych na bieżąco zmian za szybko trzeba się dostosować, bo emocje są na wierzchu, bo nie ma gdzie się schować, chyba że na chwilę pod kapturem bluzy, wtedy oczekiwania innych i własne jakby odbijają się od uszu i mniej drażni świat. Bo MOJE zasoby wyczerpywalne, a plecak za ciężki, hałas za duży, luz za mały, komfort za rzadki, a tempo marszu za szybkie.

H A L T ! Gdy widzę deficyty w tych czterech obszarach: głodu (potrzeba jedzenia), złości (potrzeba niezależności i autonomii, decydowania o sobie), osamotnienia (potrzeba przynależności, wspólnoty i znaczenia), zmęczenia (potrzeba wygody, przewidywalności i spokoju) – S T A J Ę!

Na oparach nie ujadę daleko. POTRZEBUJĘ ZADBAĆ O SIEBIE zanim zrobię kolejny krok.

Mówię do siebie łagodnie: „Masz prawo czuć się bez energii, zirytowana, spięta, zniecierpliwiona, wyczerpana, rozczarowana, niezainteresowana, podrażniona, kiedy Twoje podstawowe potrzeby w tej chwili są niezaspokojone. Tak, układ nerwowy zbiera dane z tej chwili właśnie i reguluje się poprzez konkretne emocje, by podpowiedzieć Ci, że koniecznie potrzebujesz o siebie zadbać przed kolejną chwilą.”

Następnie pytam siebie czule: „Co możesz teraz dla siebie zrobić, by poczuć się lepiej – nie czekać na cud i po prostu z mądrością serca wziąć sprawy w swoje ręce POMIMO ZMĘCZENIA?”

Jak ja to zrobiłam?

• zgodziłam się na propozycję męża, byśmy kolejny posiłek zjedli w Bodji – tybetańskiej cichej knajpce na uboczu, mimo niezadowolenia syna (bo zawsze ktoś będzie miał coś do powiedzenia, czasem więc ja mogę się postawić i wyrazić swoje potrzeby 😉 i wyłamania się z klimatu bazowania na typowej tradycji kulinarnej odwiedzanych miast
• zadbałam o relacje (przepuściłam przez wewnętrzny filtr magicznych słów: proszę, dziękuję, przepraszam kilka ostatnich sytuacji) i okazało się, że:

• nawet kiedy narzekam, otrzymuję dużo wsparcia – gdy świadomie proszę o nie, bez focha!
• cały czas znajduję wieeeeeele powodów do wdzięczności – oj mam za co dziękować podczas tej podróży!
• i łatwej mi odpuścić pewne rzeczy interpretowane jako przykre, gdy nie czepiam się sztywno SWOJEJ wizji dnia, wycieczki, ładu świata – umiem przeprosić za upór i omotanie własnymi projekcjami!

H A L T – nie pędź na ślepo i bądź dla siebie dobry człowieku.

Gdy ty się czujesz ze sobą dobrze, inni też poczują się z Tobą lepiej A część brzuszna nerwu błędnego jest ugłaskana i mózg wchodzi w tryb ukojenia – podpowie neurobiologia. To fajny bezpieczny czas zadowolenia.

Ps. Zdjęcie znad tekstu oddaje ponoć mój łagodny profil podczas, gdy każda moja komórka wrzeszczała – niech nikt nie podchodzi. Gryzę, kąsam, kopię, bo potrzebuję wycofania społecznego, by się zregenerować do użytku wspólnego. Uszanować, nie prowokować, pls!

Wyjazd Paryż – Bruksela – Berlin uważamy za zrealizowany i udany.

Oczywiście, że zawsze mogliśmy postarać się bardziej, ale… co tam! Super czas moje Chłopaki! Jedyny taki – od szczegółu do ogółu nasz niepowtarzalny i odkrywczy.

Artykuł Paryż-Bruksela-Berlin=SUKCES EQ pochodzi z serwisu myway-eu.pl.

„Za dużo i niespokojnie. Przerażenie przykucniętej w kącie dziewczynki. Gdy tata wracał pijany i mama krzyczała. Gdy w szkole się śmiali, że gruba i wzorowa uczennica. Gdy świat nie był pod kontrolą, bo pan od w-fu kazał skakać przez kozła, a to niewykonalne i ośmieszające. Gdy trzeba było anoreksją sprzątnąć ten syf. Żeby nic nie było. Pusto w brzuchu, cicho w głowie, spokój. Skupienie na doskonale zaplanowanym znikaniu.”

Boję się wojny.

Tak, nie mam kontroli. Gdy dzieje się okrutnie, ja wysiadam. Ty też? W nocy koszmarne obrazy i dźwięki. Skąd tyle tego i tak wyraźnie w mojej jednej głowie? – nie wiem. Jestem waleczna w czasach pokoju, a teraz znikam. Jak szkolić innych z radzenia sobie ze stresem będąc tak rozwaloną? Kiedy wokół szaleje PTSD? Wydaje się, że nie zniosę tej opresji! To, co wraca w snach, wspomnieniach, urywkach czegoś nienazwanego w formie, jest nie tylko o mnie. Od kilku tygodni misternie rozplątuję zwoje swojego systemu nerwowego, różne, stare i nowe, że kiedyś mnie skrzywdzono, że ja skrzywdziłam, że Oświęcim, że Hiroszima, że Rwanda …. To czuję, że traumy i lęki rodzinne, pokoleniowe, narodowe nawarstwiają się nieznośnie nie tylko we mnie i przeze mnie przepływając. Absurd niby życia, gdy śmierć. Tyle śmierci, gwałtu, przemocy tak blisko, że dotyka i boli, paraliżuje.

Jak się zaopiekować emocjami, gdy ochronnie wraca ucieczka i zamrożenie, niebycie? Odciąć się, stłumić czy tulić, kołysać, być opiekunką tego jęku, rozpaczy, wycia z niemocy. Czy uniosę ten ciężar, ogarnę w wątłych od wątpliwości ramionach? Czy wybiorę właściwą odpowiedź zamiast znanej reakcji dla szybkiej ulgi. No raczej.

No raczej!

No raczej. Widząc narastająca niemoc, z cicha, a coraz głośniej, przywołuję moc. Bo znam mechanizm, wiem, że już skrada się depresja, słyszę jej kroki, odczytuję jej myśli. Jest podstępna, bo wie, że obezwładnia mnie brak sensu i wartości w świecie. Że wtedy mówię „do widzenia” – skracam udrękę, znikam, zostawiam ten gnój bestiom i idiotom skoro mają w tym cel, ubaw, władzę. Ja nie mam – do widzenia w innej czasoprzestrzeni zatem.

O tak bym chciała zniknąć, rozpłynąć się, wejść w stan hibernacji na 100 lat… – obserwuję te chęci i odpowiedzialnie zostaję. Odważnie, bardzo.

Jestem uważnie ostrożna na to, czym karmię głowę i serce. Co wpuszczam do kołowrotka rozmyślań, co trawię w bezustannych analizach, w czym utykam uczuciowo-zmartwieniowo. Byle nie za długo, byle nie za głęboko. Stop. Bo można się zepsuć na ciele i umyśle i zapaść się na zdrowiu na dłużej niż chwilka.

A chwilka jest do zaopiekowania. Choćby własną empatią i współczuciem, czy rozmową z kimś bliskim.

Lęk chciałby wycofania, bo marzy o bezpiecznym świecie i nie chce być obecny w tym obecnym, a w inny nie ma teraz podstaw wierzyć.

Jednak lata pracy nad sobą i mądrego rozwoju, chcą nieustająco dawać wsparcie sobie i innym, by ten bezpieczny świat w mikroskali wznosić tu i teraz w ścianach swojego domu, w strukturach swojej pracy. Nie jestem moimi emocjami, nie jestem moimi myślami. Mam je, przeżywam i działam. Mimo ich intensywności – gotowa na wysiłek. Nie poddam się, bo to by znaczyło, że innego świata nie będzie. Że zostają potwory, oprawcy, a śmierć i tortury ofiar nie mają znaczenia. Czego nie chcę widzieć? Czego nie chcę słyszeć?…

Więc mimo lęku, ze zrozumieniem, co odpala go tak paraliżująco mocno, odsłaniając dawne i nie tylko moje obszary bólu, póki mogę, działam.

Dygocę i działam.

Nie chcę tu być i jestem. Dla pokoju choćby w jednym sercu i spokoju choćby w jednym umyśle. By na marne nie poszły lata przygotowań do takich chwil jak ta.

Okoliczności przyrody i okoliczności historyczne tak różne, ale nie ucieknę w inny wymiar. Wiem, jak się zatrzymać tu i teraz, być pomimo wszystko. Być człowiekiem i z lękiem i z odwagą. Być potwornie zmęczonym tym wszystkim i być razem z innymi zmęczonymi i przerażonymi.

Taki trudny wspólny czas. Dbajmy o siebie zanim minie. Zanim miniemy. Z największą czułością – dbajmy o siebie.

Artykuł Trudny czas pochodzi z serwisu myway-eu.pl.